Sefardische Liederen

De naam Sefardisch komt van het Hebreeuwse woord Sepharad, dat Spanje betekent. Sefardische liederen ontstonden als volgt. Rond 711 trokken Arabieren naar Zuid Spanje en ontstond er hier enkele eeuwen lang een vruchtbare samenwerking op wetenschappelijk en kunstzinnig gebied tussen de Joden, Islamieten en Christenen. Dit waren de zogenoemde "Gouden Eeuwen". Ook op muzikaal gebied was er een interessante samenwerking; Joodse dichters namen Joods, Islamitisch en Katholiek gedachten goed over en vermengden dit met Arabische metriek en Andalusische melodieŽn. Zo ontstonden de Sefardische liederen.

Sefardische Liederen: de taal

Sefardische liederen werden opgeschreven in het 'Ladino'; oud Castiliaans vermengd met Hebreeuws. In 1492 kwam er een eind aan de Gouden Eeuwen: de joden werden verbannen uit Spanje. De Sefardische liederen bleven echter behouden. Van moeder op dochter werden de liederen mondeling overgeleverd. De taal, het Ladino werd nu echter ook vermengd met woorden uit het 'nieuwe' land. Er ontstonden Ladino liederen met Turkse, Arabische, Griekse, Portugese, of Franse woorden, al naar gelang het land waarheen de Sefarden waren gevlucht. De Sefardische liederen gaan over het Joodse leven van alle dag. Net als bij de Jiddische liederen zijn het de geboorte- en wiegeliederen, liefdesliederen, bruiloftsliederen, klaagliederen, wereldse en religieuze liederen die worden gezongen en gespeeld als Sefardische liederen.

Josine Franken en Leo Driesenaar, Mir Tsvey